Ooit al eens het gevoel gehad dat je uit een vliegtuig word gegooid?
Zonder parachute, zonder zachte landing. Je voelt de val steeds dodelijker worden. De seconden tikken voorbij. Je valt en valt en dan raakt het je.
Het was geen leugen. Angsten worden waarheid, ruzie's krijgen vorm of mensen vertellen leugens alsof het een alledaagse zaak is. Ja, ook jij word ooit geraakt door een granaat van.. ja, hoe kun je het noemen? Ziekelijkheid?
En wat doe je dan?
Wat gebeurd is, is gebeurd. Sommige dingen zijn gewoonweg niet terug te draaien. Dus probeer ze dan ook niet te vervormen.
'Opstaan en verdergaan!' roepen we, omdat we sterk (willen?) zijn. Kijk terug met een blik van verstandelijkheid. Volwassenheid? zeg ik met enige twijfel.
Want is het wel volwassen om alles van je af te laten glijden..? Niet meer over denken, dan doet het minder pijn. Met een mentaliteit van 'i don't know i don't care' door het leven te gaan, want het is toch allemaal een misverstand!
Ja, als je zo over zaken denkt. Of eerder; niet denkt.
dan kom je er wel, zonder kleerscheuren de hele weg afgelegd met een schild van ongevoeligheid om je heen.
Maar ben je op het einde tevreden, voldaan? Ik wed van niet.
| 
